Niepokojąca cisza i wrażenie, że ktoś Cię obserwuje… Zapraszam Was na wycieczkę po… Bangour Villlage Hospital, czyli po opuszczonym szpitalu psychiatrycznym.
Taki ktoś przywita nas przy samym wejściu 😉
Pierwszego lipca 2014 postanowiliśmy całą czwórką (mój facet + dwóch Słowaków, z którymi mieszkamy) udać się do Bangour Villlage Hospital. Miejsce to zlokalizowane jest w południowej Szkocji w okolicach Broxburn i Bathagte. Niestety jest słaby dojazd – nie ma w ogóle żadnych znaków jak dojechać do tego miejsca. Ale warto kogoś zapytać po drodze, chociaż my obeszliśmy się bez… Plus znowu taki, że mieszkamy tego miejsca blisko ;).
Aby zrozumieć czym jest Bangour Village Hospital i jaką funkcję pełniło to miejsce na przestrzeni lat musimy przenieść się w czasie do początku ubiegłego stulecia.
W 1902 roku zarząd Edinbourgh Lunacy ( z ang. lunacy – obłęd, niepocytalność) nabył tereny Bangour w celu utworzenia tam ośrodka leczenia chorób psychiatrycznych. Cztery lata później Wioska Szpiatlna Bangour została oficjalnie otwarta. Podczas I i II wojny światowej szpital i okoliczne tereny pełniły funkcję schronienia dla rannych żółnierzy i ofiar, jednakże po zakończeniu wojen i w okresie pomiędzy nimi powracał do swojego pierwotnego przeznaczenia. W 1918 roku liczba pacjentów wynosiła już ponad trzy tysice – na terenie wioski więc stawiając tymczasowe namioty, gdyż wraz ze wzrostem liczby pacjentów nasiliło się zapotrzebowanie na miejsca zarówno dla chorych jak i pracowników szpitala. W rezultacie w 1939 roku doprowadziło to do budowy i otwarcia Bangour General Hospital.
Szpital stał się jednym z wiodących miejsc specjalizujących się w leczeniu chorób psychiatrycznych w Europie – wokół niego wybudowano tzw. ville – każda z nich była domem dla około 30 osób – zarówno pacjentów jak i lekarzy oraz pielęgniarek, którzy zjeżdżali tutaj z całej kontynentu by pogłębiać swą wiedzę w dziedzinie psychiatrii. Miejsce to posiadało również własną stacje kolejową, szkołę, bibliotekę, sklep, gospodarstwo, piekarnię, warsztaty, sale rekreacyjną, a tkaże w poźniejszym okresie wybudowano tam wielowyznaniowy kościół. Nie na próżno wiec nazwa tego miejsca ma użyte słowo “village”, było to po prostu małe miasteczko, wieś.
kościół
W latach osiemdziesiątych wraz z pojawieniem się nowych technologii i ogromnych postępów w dziedzinie nauki i medycyny, zmalało zapotrzebowanie na istnienie całej osady poświęconej leczneniu chorób psychiatrycznych. W 1989 roku otwarto szpital Św.Jana w sąsiednim Livignston, gdzie zostały przeniesione wszystkie usługi. Wówczas jedynie kilka oddziałów i villi Bangour pozostało nadal aktywnych – ostatnia villa zamknięta została w 2000 roku, a cztery lata później swą działalność zakończył ostatni z oddziałów szpitala.
szpital, okna i drzwi są zabudowane deskami
Bangour Village Hospital można zwiedzać całkowicie za darmo i legalnie, jednakże wejście do starych, grożących zawaleniem budynków jest zabronione. Samo miejsce jest bardzo ogromne – jest ono położone na 960 akrów i łącznie obejmuje ponad 4 mile dróg (niestety nie przeszliśmy). Spacerując natrafiliśmy na czterech ludzi i jednego strażnika, który objeżdżał miejsce samochodem. Samo obejście kościoła, szpitali i kilku willi zajęło nam około 30 minut. Miejsce wygląda na bardzo “świeże”, jakby dopiero ktoś je opuścił w sensie fizycznym (niczym Czarnobyl), ale być może chorzy, którzy za życia tu się leczyli nigdy tego miejsca nie opuścili?
Pogoda nam dopisała więc aż tak groźnie nie było, przynajmniej w moim odczuciu, może dlatego, że wokół było duuuużo zieleni, nie byłam sama, humory perfekt i był piękny zachód słońca? 🙂
Teraz ciekawostka odnośnie tego miejsca. W 2005 roku szpital oraz tereny wokół niego zostały wybrane jako główne meijsce do kręcenia filmu “The Jacket” (“Obłęd”), którego producentem jest G.Clooney, a główne role odgrywają K.Knightley i A.Brody.
Więcej o filmie tutaj
Pat 🙂
Leave a Reply